Woorden werden weer
Het was al zo lang geleden dat ze geschreven had.
Ze las boeken en ze wist dat ze weer wilde schrijven. Zo las boeken en ze wist dat ze nooit meer zou kunnen schrijven. Ze hield van woorden, zinnen. Woorden die je mee konden nemen naar een heel andere wereld. Naar een wereld waar alleen maar was, waar niks hoefde, moest, maar een wereld waar gebeurde en alles kon.
Het afgelopen jaar was een wereld voor haar open gegaan. Ze was weer gaan lezen. Als kind had ze boeken verslonden, er waren zelf boeken die ze van buiten kende. Gaf haar een paar woorden en ze zei je welke zin, wie het gezegd had, wat er gebeurde. Een paar jaar geleden was ze het pad kwijt geraakt. De jeugdboeken ontgroeit, maar de ware literatuur leek nog een stap te ver weg. Chick lits, bestond er een beter woord dan dit gruwel, had ze geprobeerd, die waren makkelijk toegankelijk, maar dat was dan ook het enige.
Het was haar zusje die haar weer aan het schrijven kreeg. Haar zusje, die nxf3g bezetener was dan zij van boeken, woorden, schrijven. Aenea, dit boek moet je lezen. Mevrouw Verona daalt de heuvel af. Verkocht.
Verknocht. En zo vond ze de boeken waar ze van hield. Vlaamse schrijvers.
En nu las ze, een boek per week was geen uitzondering. Ze liet de woorden over haar heen glijden als ware het warm water tijdens een hete douche. Het gaf haar de mogelijkheid tot ontsnappen die ze daarvoor in het schrijven had gevonden.
Hoe meer ze las, hoe zekerder ze wist dat ze nooit meer zou kunnen schrijven. Hoe meer ze las, hoe vaker de zinnen weer door haar hoofd spookten, klaar om gevangen te worden door pen en papier. Hoe meer ze las, hoe beter ze voor ogen had, wat het moest zijn. Wat ze wilde schrijven wist ze en toch, als dat papier daar dan was, bleef het leeg. Een knipperende cursor op het scherm.
Ze zou nooit kunnen schrijven, maar ze zou het weer proberen.
‘Perfection is not attainable, but if we chase perfection we can catch excellence’. Vince Lombardi. En zo was het maar net.
